یادگار دوست
آنگاه که پاره پاره های دلم را میپوییدم،نیافتمش
"چقدر زود دیر می شود"
شبهای بارانیت را دوست دارم تهران
و
لحظه لحظه ترافیکت را نیز
تو برایم یادآور عشقی،یاد آور لحظه های جوانی دلم،لحظه هایی که دلم هنوز طعم تلخ زخم خوردن رو نچشیده بود،یاد آور کوچه گشت هایی.. حوسهای بی پایان جوانی،یاد آور
نگاه های مشکی مشکی از میان صدفی با مرواریدی درشت و سیاه،قامتی بلند باریک که از دل تاریکی مرا نمیجست....
مینگرید، با عطشی که بدنبال گمشده اش بود ......نه من
یاد آور رنگی به رنگ قهوه ای تیره،که گویای حقیقت ,پنهانی ...و....نیافتمش ،نجستمش...وحتی به گاهی عمیق که چرا عشق را نمیگوید،نپرسیدمشو
چه زود گذشت............آنگاه که .....دیر شد.
بگاه حادثه،چون شبی در میانهء شهری..... دور وغریب، به زیر نم بارانی, یاد کردم ..دمی از دیر باز...........
خوشم, از این یاد.........یاد آوری صدای خنده ای به زیر گردوده های گوشیه خسته... ی.... دلم.
زخم های کهنه دمی از یادم رفت...خنده زد دلم....حتی اگر آن مروارید سیاه در میان سپیده دم به من ننگرد ....ویا آوای خنده های بلند به گوش من نرسد، و....آن ....قهوهای تیره نام مرا بر خود نراند.......
و.......چقدر ....چقدر .....زود دیر میشود......... چقدر
...